Kiedyś gry były dłuższe niż dziś. Można było przechodzić je wielokrotnie na różne sposoby, odkrywać nowe przejścia, bonusy, od których w grze aż się roiło. Ba, gra nie nudziła się nawet po wielokrotnym jej przejściu, a zawsze, gdy już się myślało, że przeszło się całą grę i znalazło wszystkie bonusy, gra odgadywała nasze myśli i już zaraz bombardowała nas kolejnymi znajdźkami, easter egg'ami jakkolwiek byśmy to nazwali. W rezultacie do takiej gry powracało się wielokrotnie...

   Dziś z kolei mało tworzy się gier z duszą. Dzisiaj stawia się raczej na grafikę, produkuje się raczej minigierki. I żeby nie było niejasności - nie krytykuję minigier i nie namawiam wszystkich do tworzenia niewiadomo jak bardzo rozwiniętych dzieł. Mi po prostu żal, kiedy patrzę na kolejne klikowe produkcje i gram w nie mając straszną świadomość, że to kolejny przeciętny wytwór masowej produkcji, w którym autor zawarł wszystko co było możliwe oprócz jednego, notabene najważniejszego czynnika. Nazwijmy go jakkolwiek - duszą, klimatem, a nawet bajkowością, miodnością czy jak chcecie. Niezależnie od nazwy jest to właśnie ten jeden zapomniany czynnik, jeden najważniejszy element.

   Kończąc te pseudofilozoficzne i jakże sentymentalne wywody, pragnę przekazać twórcom gier małą radę. Nie koncentrujmy się na opakowaniu gry. Wspomniane opakowanie i graficzne dopieszczanie naszego dzieła zostawmy sobie na koniec. Nasza gra nie ma na celu bombardowania mózgu kolorami i przesadzonymi efektami graficznymi. Ma przykuć gracza konsekwencją, perfekcyjnym wykończeniem; powtarzam po raz enty - niekoniecznie graficznym. Wiem, że łatwo powiedzieć, a jeszcze łatwiej napisać, ale spróbujcie popracować dłużej nad klimatem, ukształtujcie duszę gry od podstaw - konsekwentnie i stanowczo trzymając się obranego kierunku, a Wasza gra naprawdę wiele zyska. Nie wystarczy nadanie grze własnego "ja". Trzeba jej nadać własne "JA" - pisane wielkimi literami, pogrubione, a może nawet z ciut większą czcionką.